Alaaf: in polonaise voor de transformatie

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Een mens heeft van nature een hekel aan veranderingen. Als ik de geleerden mag geloven zijn onze hersenen helemaal niet gemaakt om ver in de toekomst te kijken. Is het eigenlijk niet onze schuld dat we vandaag moeite hebben om stappen te zetten waarvan het effect pas in de verre toekomst te zien zal zijn. De neiging om te denken dat het vroeger beter was dan nu, herkennen we allemaal wel in meer of mindere mate. Niet dat het vroeger beter was, dat niet. Alleen kunnen we het heden lastig aanvaarden en hebben we het verleden overleefd. We weten dus eigenlijk nu al dat we over een aantal jaren terugverlangen naar het heden van 2017. Dat is dan wel weer goed nieuws.

Als we als mens zo’n hekel hebben aan veranderen, wat is dan de kans dat de transformatie van het sociaal domein slaagt. De kans dat er een beweging in gang is gezet, die niet meer te stoppen is?

Ik stel me de transformatie voor als een polonaise bij het carnaval: iedereen moet een stap zetten, dan komt het boeltje in beweging. Als er maar eentje afhaakt of tegengas geeft, komt er van de polonaise weinig terecht. Dan wordt het een chaos en gaat iedereen weer terug naar de eigen plek. Wachtend op het volgende initiatief. Wachten tot iemand een nieuwe poging waagt.

Wat als we binnen het sociaal domein polonaises zouden starten om de boel wat in beweging te krijgen. Om van de transities in een transformatie te komen. Als overal in de maatschappij mensen een stap zetten, krijg je een beweging op gang die niet te stuiten is. Een beweging waar de burger beter van zou worden. Een beweging ook waarin ruimte is voor iedereen om aan te haken en in te haken.

Om van een beweging, een verandering, een succes te maken heb je zoveel mogelijk mensen nodig. Mensen die het voortouw nemen en de kop van de stoet op zich willen nemen én ook de mensen die zich pas veilig voelen als er al een hele groep bezig is. Als er maar genoeg mensen aan de wandel zijn, komen de laatste muurbloemetjes in beweging. Al is het soms een kwestie van een lange adem voordat een hele zaal zich overgeeft aan de beweging van een polonaise.

Zou de transformatie van het sociaal domein echt zo simpel zijn als het organiseren van een succesvolle polonaise? Voordat iedereen nu in de weerstand gaat en beweert dat het niet zo simpel kan zijn, wil ik je vragen: stel je nu eens voor dat het wél zo simpel is. Stel nou dat jij een belangrijke rol hebt in het slagen van de polonaise. Niet iemand anders moet een stap zetten, maar jij begint gewoon met bewegen. Samen maak je een geslaagde polonaise.

Ga eens na wat je zelf doet om te transformeren. De burger wordt geacht om meer verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar eigen omgeving en gedrag. Je zou kunnen zeggen dat er van ze verwacht wordt dat ze in staat zijn om hun eigen polonaise op te zetten. Dan kunnen we toch als overheid, als bestuurder of professionals niet achterblijven?

Ben jij iemand die wacht tot bijna iedereen in beweging is en voeg je dan in? Of ben je een koploper en onderhand moe geworden dat het lint achter je maar niet groter wordt? Of misschien ben je wel een muurbloemetje en zit je te wachten tot die gekkigheid stopt?

Een beweging begint altijd bij jezelf. Iedereen is nodig voor de transformatie van het sociaal domein. Wachten tot een en ander verandert, daarmee gaan we het feest niet laten slagen. Dus sta op, trek je stoute schoenen en feestkleding aan en doe mee aan de polonaise!

Tineke Hoogendijk

admin

admin