Eigen wooncarrière, eigen verantwoordelijkheid

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Consulenten maken vaak mee dat mensen zich niet verantwoordelijk voelen voor hun eigen wooncarrière en daarom een beroep doen op de voorzieningen vanuit de Wmo. Is dat eigenlijk een normale gedachtegang?

Wanneer een (jong)volwassene oud genoeg is om op eigen benen te staan, zoekt hij een kamer die past bij zijn budget en wensen. Hij/zij leert een leuke partner kennen en na een poos besluiten ze te gaan samenwonen. Hiervoor hebben ze een grotere ruimte nodig en inmiddels zijn waarschijnlijk de woonwensen ook veranderd. Er ontstaat een gezin, waardoor ze verhuizen naar een eengezinswoning met meer slaapkamers. Al deze veranderingen, inclusief aanpassingen (bijvoorbeeld traphekjes voor de veiligheid) die noodzakelijk zijn, worden zelf bekostigd en geregeld.

Er komt een tijd dat de kinderen uitvliegen. Het kan zijn dat er bij belanghebbende of een partner beperkingen ontstaan ten gevolge van ouderdom of ziekte. Hierdoor kan het zomaar zijn dat de woning die al heel veel jaren met plezier bewoond wordt niet meer zo adequaat is, waardoor er aanpassingen nodig zijn (bijvoorbeeld een verhoogd toilet of een traplift). Zowel vanuit mijn professie als privépersoon denk ik: ”Je leven lang heb je, zolang het steeds beter met je ging, alles wat met wonen te maken had zelf geregeld en bekostigd. Het is dan m.i. raar dat wanneer het met je minder goed gaat, je naar de overheid(gemeente) kunt stappen voor het verkrijgen van een voorziening. Ben je dan opeens niet meer zelf verantwoordelijk voor je wooncarrière?”

Met bovenstaande wil ik niet beweren dat er nooit woonvoorzieningen via de Wmoverstrekt mogen worden. Wanneer er plotselinge gebeurtenissen zijn waarop men niet heeft kunnen anticiperen, moet het mogelijk zijn hierop een beroep te doen. Mijn ervaring is dat het vaak voorkomt dat mensen tot de laatste snik in hun woning blijven wonen en als het echt niet meer gaat, bij de gemeente aankloppen voor een Wmo-voorziening.

Uit jurisprudentie blijkt dat voorzienbaarheid door de rechter vaak niet als argumentgezien wordt voor het afwijzen van een Wmo-voorziening. Hoe verhoudt zich dit tot het teruggrijpen op de eigen verantwoordelijkheid betreffende de wooncarrière? Zou het niet logisch zijn dat eerst bekeken wordt in hoeverre de eigen verantwoordelijkheid is benut?

Hans Reitsma

Senior adviseur Factum Advies

admin

admin